کاش به زمانی برگردم که بزرگترین غم زندگیم شکستن نوک مدادم بود...

آنگاه که خنده بر لبت میمیرد

خداوندا تقدیرم را زیبا بنویس كمك كن آنچه تو زود خواهی من دیر نخواهم و  آنچه تو دیر

نشانی من : شهر من غربت ، دیارم بی کسی است اندکی پایین تر از دلواپسی ، چند متری مانده تا آوارگی ، ده قدم بالاتر از بیچارگی ، جنب یک ویرانه می پیچی به راست ، میرسی در کوچه ای کزآن ماست ، داخل بن بست تنهایی و درد هست منزلگاه چندین دوره گرد ، خسته و وامانده از این ماجرا در همان اطراف می بینی مرا.....

اگر آدمي زندگي را دوست داشت در اغاز تولد نمي گريست...

کاش تقدس عشق را در نگاهم می رباییدی

رفتم مرا ببخش و مگو او وفا نداشت
راهي به جز گريز برايم نمانده بود
اين عشق آتشين پر از درد و بي اميد
در وادي گناه و جنونم کشانده بود

رفتم که داغ بوسه پر حسرت تو را
با آبهاي ديده ز لب شستشو دهم
رفتم که نا تمام بمانم در اين سرود
رفتم که با نگفته به خود آبرو دهم

رفتم مگو مگو که چرا رفت، ننگ بود
عشق من و نياز تو و سوز و ساز ما
از پرده خموشي وظلمت چو نور صبح
بيرون فتاده بود به يک باره راز ما

رفتم که گم شوم چو يکي قطره اشک گرم
در لابلاي دامن شبرنگ زندگي
رفتم که در سياهي يک گور بي نشان
فارغ شوم ز کشمکش و جنگ زندگي

من از دو چشم روشن و گريان گريختم
از خنده هاي وحشي طوفان گريختم
از بستر وصال به آغوش سرد هجر
آزرده از ملامت وجدان گريختم

اي سينه در حرارت سوزان خود بسوز
ديگر سراغ شعله آتش ز من مگير
ميخواستم که شعله شوم سرکشي کنم
مرغي شدم به کنج قفس خسته و اسير

روحي مشوشم که شبي بي خبر ز خويش
در دامن سکوت به تلخي گريستم
نالان ز کرده ها و پشيمان ز گفته ها
ديدم که لايق تو و عشق تو نيستم